Home Artikelen Kamervragen: Armine en Nikky

In Kamervragen gaan twee studenten op ontdekkingstocht in elkaars kamer en speculeren ze over de persoonlijkheid, activiteiten en vreemde trekjes van de bewoner. Kunnen ze uitvinden wat voor persoon er achter de kamer schuilgaat? Deze editie: Armine en Nikky.


Dit artikel verscheen eerder in de tweede editie van de ANS-krant.

Armine op bezoek bij Nikky

Uitgeput van de vele trappen van een flatgebouw in Nijmegen-West arriveert Armine op de bovenste verdieping. Ze trekt vol verwachting de kamerdeur open. Haar gezicht betrekt en teleurgesteld stelt ze: ‘Dit is een lege kamer.’ Ze denkt dat de bewoner nog niet zo lang studeert: ‘Er moet nog wat leven in komen.’

Een beetje onwennig wandelt ze door de kleine kamer en houdt halt bij een houten kastje waarop een oorkonde van Phocas ligt. ‘Dat is een leuke vereniging, die heeft ze goed uitgekozen’, lacht Armine. Naast de oorkonde vindt ze een verpakt geel-blauw sjaaltje. ‘Het Phocassjaaltje’, roept ze enthousiast. ‘Dat krijg je als je net lid bent.’ De recente inschrijving bevestigt voor haar dat de bewoner een eerstejaars is.

Ze besluit een nieuwe tactiek toe te passen en keert terug naar het kastje. Enthousiast trekt ze de lades open en wordt verrast door de keurig gesorteerde inhoud. Ze vindt een klein en kleurrijk portemonneetje. Terwijl er een paar muntjes uit de overvolle portemonnee op de grond vallen, gaat ze door de pasjes heen op zoek naar meer informatie over de bewoner. ‘Pasjes zeggen namelijk veel over iemand’, verklaart Armine. Ze vindt een pasje van De Friesland Zorgverzekeraar. ‘Dan zal ze wel uit Friesland komen’, besluit ze.

De studente graait nog een pasje uit de portemonnee: ‘Ze is lid van Umoja, dan studeert ze dus Culturele Antropologie.’ Dit wordt bekrachtigd wanneer ze op de kast een geordende map met aantekeningen vindt die volstaan met antropologische termen als ‘gender’ en ‘klasse’. Voordat Armine de kamer verlaat, sorteert ze de aantekeningen. ‘Ik moet ze wel weer in dezelfde volgorde leggen’, licht ze toe. ‘Ze lijkt me namelijk net als ik wel een georganiseerd type.

Nikky op bezoek bij Armine

Na een tocht door een typisch rommelige studentengang, reageert Nikky verrast als ze de opgeruimde en knusse kamer van Armine binnenloopt. ‘Wat is het hier netjes en wat ruikt het lekker’, roept ze. Ze loopt naar het bed waar een zachte roze sprei op ligt en kijkt aandachtig om zich heen: ‘Dit is een heel leuke kamer met leuke plantjes.’

Enthousiast loopt ze naar het nette bureau aan de andere kant van de kamer om de identiteit van de bewoner te achterhalen. Geïnteresseerd bekijkt Nikky de gelabelde witte mappen in een kastje naast het bureau.

‘Golf en optica, sterrenkunde, lineaire algebra’, leest ze bedachtzaam voor. ‘Ik denk dat ze iets al natuurkunde studeert.’ Ze pakt een map uit de kast om deze beter te bestuderen, maar zet hem al snel weer terug nadat ze de moeilijk ogende inhoud heeft gezien. ‘Georganiseerd en slim dus’, concludeert ze vol bewondering. Wanneer ze zich omdraait, ziet ze aan de muur een bordje met het woord ‘praeses’ hangen. ‘Wat betekent dat ook alweer?’ vraagt Nikky zich af.

Als ze naar het kastje naast de deur loopt, ziet ze heel wat bestuursfoto’s van studentenzeilvereniging De Loefbijter staan. Ze vermoedt dat ze in de kamer van een voormalige voorzitter staat. Gebukt haalt ze een grote plastic tas van de onderste plank. ‘Een tas met dingen van haar bestuursjaar’, stelt Nikky zodra ze verschillende foto’s en oorkondes uit de tas haalt. Volgens Nikky hangt het leidinggeven dat hieruit blijkt waarschijnlijk samen met haar georganiseerdheid. ‘Of is dat stereotyperend’, vraagt ze zich lachend af. Als ze weer rechtop voor de kast staat, trekt ze een laatje open en kan haar ogen niet geloven. Ze heeft het geheim van de goed georganiseerde kamer ontdekt. ‘Het rommellaatje! Het plekje in huis waar je alles in stopt waarvan je niet weet waar je het moet laten’, roept ze verrast. De kast wordt van onder naar boven geïnspecteerd, waar ze ook nog een reeks speciaalbiertjes vindt op de middelste planken van de kast. ‘Dan is ze ook nog eens gezellig’, stelt Nikky. Ze grinnikt en merkt nog iets op: ‘Ze staan op kleur geordend.’

Vragenuurtje


Tijd voor de confrontatie: hadden de studenten het bij het juiste eind of sloegen ze de plank compleet mis?

Wanneer Armine (21, vierdejaars Natuur- en Sterrenkunde) en Nikky (22, tweedejaars Culturele Antropologie) elkaar via Skype ontmoeten, wachten ze in eerste instantie af tot iemand initiatief neemt om het gesprek te starten. Al snel leidt Nikky het gesprek in: ‘Ik denk dat je m’n naam al hebt gezien in mijn portemonneetje?’ Vanaf dat moment kletsen de meiden elkaar de oren van het hoofd als twee vriendinnen die elkaar in tijden niet meer hebben gezien. Het blijkt dat ze elkaars studie goed hebben geraden. ‘Hoe lang studeer je eigenlijk al?’, wil Armine weten. Dat Nikky tweedejaars is, had ze niet verwacht. Nikky is zichtbaar onder de indruk van Armines studie en vraagt of de combinatie van studeren en een bestuursjaar niet erg zwaar was. ‘Ik was inderdaad voorzitter bij De Loefbijter, maar ik had toen ook een soort tussenjaar’, legt de natuurkundestudente uit. ‘De drukte viel daardoor wel mee.’

Van het studentenleven gaan de meiden over op het roeien en de twee raken verzeild in een gesprek over watersport. Geïnteresseerd vraagt Armine aan Nikky hoe ze bij de roeivereniging is beland. Erg ambitieus blijkt de reden niet niet te zijn. ‘Een vriendin van mij wilde graag bij Phocas, dus toen dacht ik dat ik ook wel kon gaan’, antwoordt Nikky luchtig. Op haar beurt vraagt de Phocaan aan Armine hoe zij invulling geeft aan haar watersportleven. Armine vertelt opgewekt over haar zeilactiviteiten bij De Loefbijter en geeft aan in haar middelbare schooltijd vaak naar zeilkampen in Friesland is geweest. ‘Ik zag dat jij daar vandaan komt, zeil jij ook?’, vraagt ze. Lachend legt de tweedejaarsstudente uit dat de meeste mensen in Friesland wel zeilen, maar dat zij daarop een uitzondering is: ‘Mijn ouders komen uit Noord-Holland, dus ze hebben mij nooit gedwongen om te gaan zeilen.’

Wanneer Nikky een opmerking maakt over de nette mappen van Armine, herkennen de twee studentes elkaar in hun organisatiedrang en prijzen elkaars opgeruimde kamer. Door hun scherpe oog voor detail waren de sporen van elkaars zoektocht zichtbaar voor beide bewoners. ‘Ik zag gewoon een paar dingetjes die net wat anders lagen’, sluit Nikky af.

Gerelateerde artikelen

Laat een reactie achter